جزيه، مال صلح و ده كه از مشركان دريافت مى‌شود، اختصاص به رزمندگان دارد... به دليل اجماع و روايات شيعه، كه دلالت مى‌كنند بر اين كه جزيه ويژه رزمندگان است و ديگران را در آن سهمى نيست.

سيد بن زهره نيز در كتاب غنيه مى‌نويسد:

«والجزية تصرف إلى أنصار الإسلام.» (٢٣)

جزيه، در راه ياوران اسلام هزينه مى‌شود. در اشارة السبق حلبى نيز اين جمله به چشم مى‌خورد:

«وتصرف إلى أهل الجهاد». (٢٤)

جزيه در مورد جهادگران هزينه مى‌شود.

محقق نيز در مختصر النافع مى‌نويسد:

«يستحق الجزية من قام مقام المهاجرين في الذّبّ عن الإسلام من المسلمين». (٢٥)

سزاوار جزيه، كسانى هستند كه جايگزين مهاجران شدند، يعنى آنان كه از اسلام دفاع مى‌كنند.

اين عبارتها و مانند آنها، بيانگر اين نكته‌اند كه در برابر وظيفه نداشتن اهل ذمه، از خدمت نظامى و حضور در ميدانهاى نبرد، از آنان جزيه دريافت مى‌شود و در همان راه جهاد و مجاهدان، هزينه مى‌شود.

٤. امام صادق مى‌فرمايد:

و من استعين به من أهل الذمة على حرب المشركين، طرحت عن الجزية. (٢٦)

هرشخصى ذمى كه در جنگ با مشركان، از وى يارى خواسته شود، جزيه‌اش ساقط مى‌گردد.

(٢٣)سلسله الينابيع الفقهيه، زير نظر على اصغر مروايد، ج٩، ص١٥٣، مؤسسه فقه الشيعه.
(٢٤)همان مدرک ، ص ١٩٦.
(٢٥)همان مدرک ، ص٢٢٧.
(٢٦)مستدرك الوسائل، محدث نورى، ج١١، ص١٢١، ابواب جهاد العدو، باب ٥٦، ح٢، مؤسسه آل البيت، قم.