فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٧٧ - پارهاى از آراى ويژؤ محقق اردبيلى و سنجيدن آنها با ديدگاههاى ديگر فقيهان محمّدعلى برزنونى

كفاره، ديدگاه مشهورتر را، واجب بودن كفاره مى‌داند. (١٣٢)

همو، خوددارى از باقى ماندن عمدى بر جنابت،تا طلوع فجر را،بدون ضرورت،بنا بر قول آشكارتر،واجب مى‌داند و چنين دسته‌بندى مى‌كند:

«١. جنب شود و بدون آن كه قصد غسل داشته باشد،به خواب رود،تا طلوع فجر،روزه‌اش باطل است.

٢. جنب شود و با قصد غسل به خواب رود و طلوع فجر بدمد،روزه‌اش صحيح است.

٣. جنب شود و به خواب رود و بيدار شود و سپس با قصد غسل،دوباره به خواب رود تا طلوع فجر،روزه‌اش صحيح نيست و بر او قضاست.» (١٣٣)

علامه حلى باقى ماندن بر جنابت را از روى عمد،تا طلوع فجر، باطل كنندؤ روزه مى‌داند. (١٣٤)

شهيد اول، باقى ماندن بر جنابت را باطل كننده روزه مى‌داند و بر فراموشكار،بنا بر قول مشهورتر،قضاى نماز و روزه را واجب شمرده است. (١٣٥)

شهيد ثانى نيز مانند شهيد اول،نظر داده،لكن در خصوص قضاى روزه،مسأله را در مورد فراموشكار،اختلافى مى‌داند. فيض كاشانى نيز، غسل را براى داخل شدن در ماه رمضان،بنا بر مشهور واجب مى‌داند. (١٣٦)

صاحب جواهر،درستى روزه را بستگى بر غسل جنابت مى‌داند،بنا بر قول مشهور و نزديك به اجماع.

آن‌گاه براى تأييد كتاب‌هايى را كه در آنها غسل جنابت، پيش از طلوع فجر،واجب دانسته شده است، به اين ترتيب ياد مى‌كند: انتصار،خلاف،سرائر،وسيله،كشف الرموز،حواشى التحرير،روض، مقاصد العلميه،كشف اللثام،معتبر و منتهى.