فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٣٢ - پارهاى از آراى ويژؤ محقق اردبيلى و سنجيدن آنها با ديدگاههاى ديگر فقيهان محمّدعلى برزنونى

از نشيمنگاه، بسنده كرده و در خصوص تعريف تجاوز و اندازؤ آن، مطلبى نياورده‌اند.

فيض كاشانى مى‌نويسد:

در مورد مدفوع، بين آب و كشيدن جسم‌هاى پاك بر آن، گزيننده است، در صورتى كه از روى عادت، از نشيمنگاه، تجاوز نكرده باشد، با تجاوز، تنها بايد از آب استفاده كرد . (١٣)

مى‌بينيم كه فيض كاشانى نيز، اندازه تجاوز مدفوع از نشيمنگاه را به عادت، واگذارده است. در خصوص تجاوز و اندازؤ آن، تعريف‌هايى در كتاب‌هاى فقهى آمده كه اينك،نقل مى‌كنيم:

ذكرى:

مدفوع،از نشيمنگاه پخش مى‌شود.

روضة البهيه:

تجاوز [مدفوع] از كناره‌هاى نشيمنگاه، اگر چه به سُرين نرسيده باشد.

مسالك الافهام:

مراد از جاى خروج، كناره‌هاى نشيمنگاه است. پس هرگاه،مدفوع از كناره‌هاى نشيمنگاه،بيشتر پخش شود، تجاوز، حاصل شده است، اگر چه به اندازؤ سُرين، نرسيده باشد.

مدارك:

مناسب است كه مراد از تجاوز،رسيدن پليدى به جايى باشد كه از روى عادت، به آن جا نمى‌رسد و عنوان پاك كردن پليدى از جاى غير معمول،بر آن صدق نمى‌كند. و گروهى از اصحاب، مراد از تجاوز را، تجاوز پليدى از جاى خروج گرفته‌اند كه سخنى است، دور.

ذخيره:

مراد از تجاوز، در عبارت‌هاى اصحاب، تجاوز از كناره‌هاى نشيمنگاه