٢. در بررسى روايات، هيچ نكته فنى را فروگذار نمى‌كند؛ چيزهايى چون: ضعف، جهالت، متروك بودن، اشتراك، وثاقت و... و در جاهايى نيز، ديدگاههاى رجالى خويش را روشن كرده و به كار مى‌بندد.

٣. يكى ديگر از ويژگيهاى با اهميت كتاب اين است كه: دربررسى روايات، افزون بر بهره‌جويى از آنها در مطلب مورد بررسى، همه نكته‌هاى فقهى، احكام شرعى و مطالب‌گوناگون ديگر را نيز روشن مى‌سازد. اين ويژگى را در كتابهاى ديگر، به آسانى نمى‌توان يافت. براى نمونه در بحث از واجب بودن كفاره در تخلف از نذر روزه معين، پس ازبررسى صحيحه على بن مهزيار مى‌نويسد:«از اين روايت، مطالبى را مى‌توان دريافت: ١. واجب بودن كفاره ٢. كفاره بايد چيزى باشد كه صدقه دادن بر آن صدق‌كند ٣. نذر با ابطال عمدى باطل نمى‌شود ٤. روزه نذر شده در سفر با بيمارى از واجب بودن ساقط مى‌گردد ٥. اگر روزه‌را در هنگام نذر به گونه‌اى در نظر بگيرد كه در سفر هم‌انجام دهد، در سفر نيز واجب خواهد بود.»ج١٢/١٠

در بحث قضاء، هنگامى كه مقبوله عمر بن حنظله را بررسى مى‌كند، چنين آورده است:

در اين روايت، احكام بسيار و بهره‌هاى گرانى است: از جمله...

سپس حدود بيست نكته را از روايت استفاده مى‌كند.

٤. باز هم نمونه‌اى از بررسى جامع دليلها: و الاصل و عدم صحة الدليل و ظهور عموم الادلة و ترك‌التفصيل ... و احتمال الاستحباب يدل على عدم التردد فى العدم، فتامل و احفظ.ج٥/٨٣

٥. نمونه‌اى ديگر:

دليل خلاف المشهور... فهو ما فى صحيحة زرارة... و عموم...و مفهوم... و الاخبار الصحيحة... و يمكن ترجيح الاخير بكثرة الادلة و الصحة و بوجوب