فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٣ - باروريهاى مصنوعى و حكم فقهى آن آيت اللّه محمد يزدى

«نطفه كه منشا فرزند است، از ميوه‌ها و دانه‌ها و همانند آن گرفته و به زن تلقيح شود.» (٣٨)

تصورى ناشدنى است و نه در خارج تحقق پذيرفته و نه‌تحقق خواهد پذيرفت؛ زيرا حيات در اجزاى موجود در منى، چيزى است كه خداوند آن را داده است و از ديگر سوى،صرف گرد آمدن اجزاى مادى به اندازه‌هاى معين، تحقق‌حيات و زندگى را ايجاب نمى‌كند، حتى در يك دانه گياه و حتى در يك مورچه يا پشه، بلكه هر موجودى كه حيات‌مى‌يابد، خواه در گياه، خواه در حيوان و خواه در انسان، تنهازندگى او از گذر ازدواج يا لقاح تحقق پذيرفته است. خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد:

{و هو الذي مد الارض و جعل فيها رواسى و انهارا و من كل‌الثمرات جعل فيها زوجين اثنين } . (٣٩)

اوست كه زمين را كشيد و در آن كوهها و نهرها قرار داد و از هر ميوه‌اى در آن دو جفت قرار داد.

{و ارسلنا الرياح لواقح } . (٤٠)

بادها را به آبستن كردن فرستاديم.

{و من كل شى‌ء خلقنا زوجين لعلكم تذكرون } . (٤١)

{يا ايها الناس ضرب مثل فاستمعوا له ان الذين تدعون من دون اللّه‌ لن يخلقوا ذبابا و لو اجتمعوا له و ان يسلبهم الذباب شيئا لايستنقذوه منه ضعف الطالب و المطلوب. ما قدروا اللّه‌ حق قدره ان اللّه‌ لقوي عزيز } . (٤٢)