فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢ - تنديس قداست و فقاهت عبدالرضا ايزدپناه

محبت برگلبونه‌هاى كلام آنان مى‌نشست و گوارا شهد دستورهاى آنان را استنباط مى‌كرد.

همراه با مواظبت و مراقبت دائمى، مطالعه و تدبّر هميشگى نيز داشت. سحرگاهان، نياز به درگاه بى‌نياز مى‌برد و پس ازمناجات با معبود خويش، به تفكّر در دين و شريعت مشغول مى‌شد و دستاوردهايى بيش از كسى كه شب را به مطالعه‌سپرى كرده بود، نصيبش مى‌شد.

در روضات الجنات آمده است:

اتاق مقدس، هم ديوار با اتاق مولى ميرزا جان باغوندى بود.ميرزاجان، همه شب را به مطالعه مشغول بود، حتى براى رفع حاجت بيرون نمى‌رفت، ولى مقدس، اول شب مى‌خوابيد، ساعتى به اذان صبح مانده، از خواب بيدار مى‌شد، نماز شب‌مى‌خواند، سپس به تفكّر و مطالعه در همان موضوعى كه باغوندى مشغول آن بود، مى‌پرداخت، در همين ساعت، به‌مطالبى مى‌رسد كه فهم مولى جان از دست‌يابى به آنها كوتاه بود.» (١١)

او، تحصيل علم را جهاد اعظم مى‌دانست و اين جهاد را باانجام مكروهها و غفلت از معنويتها، نمى‌آلود:

«سيّما طلب العلوم الدينيّة فانّه كالجهاد بل اعظم على ما قالوا و ورد به بعض الرّوايات.» (١٢)

اين است كه در تدريس، تحقيق، استدلال و برخورد او با نظر مخالف، آداب اخلاقى و معنوى ديده مى‌شود. وقتى به‌نظر جديدى مى‌رسد، با همه نيرومندى و استوارى استدلال، مى‌نويسد: