آمده، در رحم كاشته شده و رحم آن را پذيرفته و رشد داده است، تا به صورت نوزادى در آيد. در اين جا هيچ اشكال و شبهه‌اى درجايز بودن وجود ندارد؛ چه، نه هيچ عنوانى از عنوانهاى حرام از قبيل: زنا يا ريختن نطفه در رحم حرام و يا جاى دادن نطفه در چنين رحمى (٢)بر اين كار صدق مى‌كند و نه اين‌كار با پاكدامنى و نگاه داشتن دامن (٣)و سفارشهايى از اين دست كه در روايات آمده است، ناسازگارى دارد.

البته در همين جا ممكن است لوازم عمل كاشت از قبيل‌نگاه يا به كار بردن وسائل طبى از موارد علاج جايز براى پزشك شمرده شود، بويژه در جايى كه با بيمار خود، همجنس باشد، يا حلال‌بودن شرعى از ناحيه كسى كه كار كاشت را انجام مى‌دهدوجود داشته باشد.

تلقيح جزء گرفته شده از مرد در جزء به وجود آمده در رحم زن، در خارج رحم نيز همين حكم را دارد و جايز است و به‌همان دليل كه گفتيم در آن اشكالى نيست.

در دو گونه ياد شده، زن و مرد پدر و مادر نوزاد و او فرزند آنان است و همه احكام مترتب بر يك ولادت پاك، از قبيل:نسب، ارث و محرم بودن، در اين جا نيز تحقق دارد، هر چندشكل گرفتن جنين در رحم زن از راه آميزش طبيعى صورت نپذيرفته است.

(٢)وسائل الشيعه، شيخ حر عاملى، ج١٤، ص ٢٣٩، ابواب النكاح المحرم، باب ٤، ح١، داراحياء التراث العربى، بيروت. «إن اشدّ الناس عذاباً يوم القيامة رجلّ اقرّ نطفته في رحم يحرم عليه» سخت، كيفرترين كس در قيامت، مردى است كه نطفه خود را در رحمى جاى دهد كه بر وى حرام است.
(٣)همان مدرك، ص ٢٧٠، ابواب النكاح المحرم، باب ٣١، ح٣، باب ٢١، ح٤. «أتى النبي(ص) أعرابى فقال يا رسول اللّه‌ أو صني. فقال: احفظ ما بين رجليك» مردى باديه نشين، نزد پيامبر (ص) آمده و گفت يا رسول اللّه‌! مرا اندرز ده، فرمود: دامن نگاهدار. يا: «سمعت أبا جعفر يقول: ما من عبادة أفضل من عفّة بطن و فرج» از امام باقر (ع) شنيدم كه فرمود: هيچ عبادتى برتر از پاك داشتن شكم و دامن نيست.