٦. «عن ابى‌العباس الرزاز، عن ايوب بن نوح و عن حميد بن‌زياد، عن ابن سماعه جميعا عن صفوان، عن ابن مسكان، عن ابى‌بصير، عن ابى‌عبداللّه‌(ع) قال: اذا طلق الرجل امرءته قبل‌ان يدخل بها تطليقة واحدة فقد بانت منه و تزوج من ساعتهاان شاءت. (٣٠)

اگر مرد، زن خود را پيش از آميزش با او، يك بار طلاق دهد،زن از او جدا شده است و از همان دم اگر بخواهد مى‌تواندهمسر ديگرى بگيرد.

٧. محمد بن الحسن باسناده عن الحسين بن سعيد، عن ابن‌ابى‌عمير، عن حماد بن عثمان، عن ابى‌عبداللّه‌(ع) قال: سالته عن التى قد يئست من المحيض و التى لايحيض مثلها. قال:ليس عليها عدة. (٣١)

در باره زنى كه يائسه شده است، يا همسالانش عادت‌نمى‌شوند، از امام صادق(ع) پرسيدم و آن حضرت در پاسخ فرمود: بر آن زن عده لازم نيست.چگونگى استدلال به اين دسته از روايات، روشن است و آن اين كه در همه آنها فرزند به آب نسبت داده شده و به كسى‌كه صاحب آب است، ملحق دانسته شده و اين، در حالى‌است كه مى‌دانيم اين حكم، تنها از آن روى است كه «آب» يا همان منى مرد، نطفه را در بر دارد. بر اين پايه، پدر فرزند،كسى است كه صاحب منى و نطفه است، نه هيچ كس ديگرجز او. احتمال دوم:نطفه و تعلق نطفه به شخص، تنها ملاك نسب‌نيست، بلكه مى‌توان فرزند را به غيرنطفه نيز نسبت داد.

براى اثبات اين نظر نيز، به آيات قرآن استدلال مى‌شود، از آن جمله:

١. {الذين يظاهرون منكم من نساءهم ما هن امهاتهم ان امهاتهم الا اللائى ولدنهم }

(٣٠)همان مدرك، ص٤٠٤، ح٣.
(٣١)همان مدرك، ص٤٠٥، باب ٢، ح١.