روزى مصعب بن زبير در زمان حكومتش در كوفه، دست شعبى را گرفت و او را به حجله همسرش، عايشه بنت طلحه برد كه بى حجاب و سر برهنه بود. مصعب نظر شعبى را در باره همسرش پرسيد و او آن گونه كه مصعب مى‌خواست، همسرش را توصيف كرد. مصعب ده هزار درهم و سى جامه به شعبى داد. شعبى مى‌گويد: در آن روز هيچ كس مثل من از جايى برنگشت؛ زيرا با ده هزار درهم بازگشتم و مانند رخت شويان بار لباس داشتم و از ديدن عايشه بنت طلحه نيز بهره برده بودم. (٦١)

با اين اوصاف، شعبى به خودى خود كسى نيست و نمى‌توان به سخن او اعتماد كرد خصوصاً در مورد شخصيت جليل القدرى مانند حارث اعور. تمسك به سخن او ، مصداق اين آيه شريفه است :

{يا أَيّها الذين آمنوا إن جاءكم فاسق بنبأٍ فتبيّنوا أن تصيبوا قوماً بجهالة فتصبحوا على ما فعلتم نادمين } ؛ (٦٢)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اگر فاسقى براى شما خبرى آورد، در باره آن تحقيق كنيد، تا مبادا از روى نادانى به قومى آسيب برسانيد، آن گاه از آنچه بر سرشان آورده‌ايد، پشيمان شويد.

بنابراين متهم كردن حارث به كذب و ضعف، نه شيوه محققان است ونه نشانى از امانت دارى علمى دارد.

(٦٠) همان، ج٢، ص ١٢٢.
(٦١) اصفهانى قرشى اموى، ابوالفرج على بن الحسين، الاغاني، ج٢، ص ٣٧٣ ـ٣٧٤.
(٦٢) سوره حجرات، آيه ٦.