«حضانت» يا نگهدارى از كودكى كه بين والدينش طلاق واقع شده، از موضوعهاى بحث‌انگيز حقوقى و فقهى بوده است. از يك طرف، مصالح روحى و جسمى كودك مد نظر است و از طرفى حقوق و تكاليف هر يك از والدين بايد مورد توجه قرار گيرد. بى اعتنايى به هريك، باعث اختلالات مهم در روابط خانوادگى خواهد شد؛ به همين دليل است كه پدر يا مادر، معمولاً در اثبات ذى حق بودن خود بر نگهدارى از كودك مشترك، پافشارى مى‌كنند. مادر، تاب دورى از پسر دو ساله يا دختر هفت ساله‌اش را ندارد و همچنان او را محتاج محبتهاى مادرانه‌اش مى‌داند و پدر نيز با حق ولايتى كه تا سن بلوغ بر كودكش دارد، خود را مقدّم بر مادر مى‌شمرد. دركشاكش اين دو مقوله، حكم قانون كه معمولاً جنبه نوعى دارد و به