خداوند تنظيم مى‌كند، از خلال تقرّب او به خداوند، روح مسئوليت و آگاهى را نسبت به ضرورت انجام تكاليف شرعى و امور مهم درزندگى به طور كلّى و بدون تفاوت و به طور يكسان در وجدان افراد برمى‌انگيزاند.

قرآن كسانى را كه بين قواعد شرعى تفكيك قائل مى‌شوند و به برخى ايمان مى‌آورند و به برخى ايمان نمى‌آورند يا برخى را عمل مى‌كنند و برخى را ترك مى‌كنند، مورد نكوهش قرار داده، مى‌فرمايد: {أفتؤمنون ببعض الكتاب و تكفرون ببعض } . (١) و نيز مى‌فرمايد: {الذين جعلوا القرآن عضين فوربّك لنسئلنّهم اجمعين عما كانوا يعملون فاصدع بما تؤمر و اعرض عن المشركين } . (٢) «عضين» در آيه شريفه يعنى قرآن را به اجزاء و اعضاى گوناگونى تجزيه و تفكيك كرده‌اند و به بعضى ايمان آوردند و به برخى ديگر كفر ورزيدند. «فاصدع بما تؤمر...» يعنى آشكارا و علنى از رسالت تبليغ نما و تمام شريعت، بخشى از رسالت را تشكيل مى‌دهد، رسالتى كه عمل به همه بخشهاى آن لازم است.

پس عبادت(Worship) يعنى فرما نبردارى براى تقرّب به خداوند، و اين عبادت، تنها بخشى از قواعد شريعت است و حصر قواعد شرعى به عبادت، فقط به اين مفهوم ممكن نيست. همچنين تفكيك عبادت از ساير قواعد شرعى و تنها اكتفا به قواعد شرعى اجتماعى درست نيست، بلكه شريعت مجموعه‌اى است به هم پيوسته كه اجزاى آن يكديگر را تكميل مى‌كند.

به همين دليل است كه اطاعت خداوند از طريق عبادت از قواعد حقوقى الزام آور در اسلام است و اهتمام به اين قواعد بر دولت اسلامى واجب است. خداوند مى‌فرمايد: {الذين ان مكّنا هم في الارض اقاموا الصلاة و آتوا الزّكاة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنكر } . (٣) وجود مؤسسات دولتى در جمهورى اسلامى ايران با عناوينى چون «شوراى مركزى سياستگذارى‌هاى كلان اقامه نماز جمعه» يا «ستاد اقامه نماز» كه براى نشر فرهنگ

(١) بقره/ ٨٥.
(٢) حجر/ ٩١-٩٤ .
(٣) حج/ ٤١.