البته اگر وضعيت مسلمانان به صورتى باشدكه جمعيّت زياد موجب اختلال در نظام جامعه و يا سبب به وجود آمدن مفاسد مى‌شود، فراوانى فرزند، رجحان و برترى خود را از دست مى‌دهد.

اشكال ديگر بركلام الحياة اين است كه مدعى شده سيره پيامبر(ص) بركمى تعداد فرزند بوده است. چطور مى‌شود اين ادّعا را پذيرفت، درحالى كه پيامبر سفارش زيادى بر ازدياد فرزند كرده است؟ شايد كم بودن تعداد فرزندان آن حضرت، تقدير الهى بود، از طرف ديگر سيره بعضى از امامان(ع) برازدياد نسل بوده است. چگونه است كه به اين سيره تمسك نمى‌گردد و به غير اينها توجه مى‌شود؟!

علاوه براين كه درجواب كلام ايشان، كه نظام كثرت جمعيّت سبب گرفتارى در باندهاى سودجويى اقتصادى مى‌شود، مى‌گوييم: ازدياد نسل، زمانى پسنديده است كه موجب اين نوع مشكلات نشود.

زمانى كه مسوءولان مربوط، تدابير لازم رابينديشند و وسايل و امكانات مورد نياز را فراهم نمايند، ديگر ملازمه اى بين كثرت جمعيّت و اين مشكلات نيست و مى‌توان برآن فائق آمد.

بنابراين نفرين كفّار به زيادى فرزند، ملازمه اى باناپسندبودن نفسِ فزونىِ اولاد نزد پيامبر ندارد؛ بلكه نفرين ازاين جهت است كه زيادى جمعيّت آنان سبب وزر ووبال آنها است، وچه بسا در بعضى از دعاها،آنها به عقيم شدن نفرين شده اند، تا مسلمانان از تجاوز و اذيّت آنان در امان و سلامت باشند. همانند اين دعاى صحيفه سجاديه:

اللهمّ أفلل بذلك عدوّهم... اللهمّ عقّم أرحام نسائهم و يبّس أصلاب رجالهم و اقطع نسل دوابّهم و أنعامهم؛ (١٧)

بارالها! با آنچه خواسته شد، دشمنان آل محمد را درهم شكن... خدايا! رحم زن هايشان را نازا گردان و صُلب مردانشان را خشك و عقيم ساز و نسل دام و حيواناتشان را قطع كن.

(١٧) صحيفه سجاديه: در دعاى آن حضرت(ع) براى مرزبانان:٢٧.