آن را درجواب ابوالحسن على بن عيسى ربعى ـ كه مدّعى بوده آيه «فَاغْسِلُواْ وُجُوهَكُمْ...» دالّ بروجوب شستن دو پا است ـ تأليف نموده است. موءلف با نقل قسمتى از كلام او جواب هاى خود را بعد از آن آورده است. دراين رساله ملتزم به ايجاز وخلاصه گويى گرديده و بحث مفصل تر را به كتاب مسائل الخلاف خويش،ارجاع داده است.

درشرح حال ابوالحسن علي بن علي ربعى گفته اند:

إمام النحو،أبو الحسن علي بن عيسى بن الفرج الرَّبَعي، لازَمَ أبا سعيد السيرافي ببغداد وأبا علي السيرافي ببغداد، وأبا علي الفارسي بشيراز، حتّى بلغ الغاية... وصنّف شرحاً للايضاح وشرحاً لمختصر الجرمى، وتخرّج به كبار، مات في محرم سنة عشرين و اربعمائة وقد بلغ سنتين وتسعين سنة،وقيل: أصله من شيراز. مولده في سنة ثمان وعشرين وثلاث مائة . (١٢٢)

از آن جا كه علي بن عيسى، نحوى بزرگى بوده، موءلّف درنهايت دقت و مهارت به بحث با او پرداخته و ادلّه لغوى و ادبى بسيارى مبنى برلزوم قرائت اقامه نموده «وَأَرْجُلَكُمْ» به نصب و از اشعار، آيات و كلمات عرب براى استشهاد برمطلوب خويش استفاده نموده است.

اين رساله بيانگر مهارت هاى ادبى و لغوى سيّد در تبيين مسائل فقهى است و چگونگى تعامل ايشان با ظواهر آيات را بازگو مى‌كند.

٥. مسألة في المسح على الخفّين

براساس آنچه درآغاز اين رساله آمده، مسأله اى است كه ازخراسان براى سيّد فرستاده شده و درباره نظريه شيعه اماميه كه برخلاف قول عامّه،مسح بر خفّين را جايز نمى‌دانند، از سيّد سوءال كرده اند.

(١٢٢) سير اعلام النبلاء،ج١٧.