٣. آيات: {يَسْأَلُونَك عَنِ الاهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقيتُ للِنّاسِ وَ الحَجِّ } (بقر?،آيه١٨٩) { هُوَ الذَّي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءاً وَالْقَمَرَ نُوراً وَقَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُواْ عَدَدَ السِّنينَ وَالحِسابَ } يونس، آيه٥.

موءلف اين دو آيه را نصّ برمطلوب خويش مى‌داند.

٤. اخبار:روايت نبوى را كه اخبار آحاد است، به عنوان دليل مطرح نموده و اظهار مى‌دارد:«أجمعت الامّة على قبوله». (١٢٠)

ب) مناقشه در ادله قائلين به عدد

سيد ادلّه اصحاب عدد را كه اعمّ از آيات و اخبار و قياس و... است متعرض شده، آنها را مورد مناقشه و نقض قرار مى‌دهد و درمقام ردّ ادلّه و نيز مناقشه هاى آنها براثبات قول به روءيت، به تفصيل سخن مى‌راند.

٢. مسألة في حكم الباء في قوله تعالى

{وَامْسَحُواْ بِرُوءوُسِكُمْ }

نويسنده براين عقيده است كه «باء» براى تبعيض است؛ چون فعل«امْسَحُواْ» متعدّى بدون حرف است، امّا درمقابل اين قول، عده اى«باء» را براى تأكيد مى‌دانند.

موءلّف مناقشه آنها را نقل كرده و شواهد ديدگاه خويش را عرضه مى‌گرداند؛ آن گاه

(١١٨) المجموعة الثانية،ص١٨.
(١١٩) همان،ص١٩.
(١٢٠) همان،ص٢١.