كمتر مسأله اى از فروعات مسائل يا احكام كلّى را مى‌يابيم كه استدلال به ظواهر آيات در ذيل آن نباشد. چنان كه محور اصلى استدلال سيّد بعد از اجماع، ظواهر آيات است.چه بسا براى تأييد و استشهاد برمدّعى و يا تبيين و توضيح موضوع مسأله سراغ آيات مى‌رود. (٢٧)

برخى استدلال ها به آيات قابل توجه است. مثلاً براى اثبات جواز نماز درغير اوقات نماز ـ مانند طلوع خورشيد تازوال ـ البته نمازى كه سبب آن متقدّم باشد، مى‌فرمايد:

دليلنا بعد الاجماع المتكرّر،قوله تعالى: {أَقِمِ الصَّلاةَ } والظاهر يتناول جميع الاوقات. (٢٨)

يا دربيان وجه اين قول كه اگر قصد قبله نمود و بعد فهميد خطا كرده، اگر وقت باشد اعاده كند و گرنه اعاده نمى‌خواهد، مى‌فرمايد:

دليلنا على صحة ما ذهبنا إليه بعد الاجماع المقدم ذكره، قوله تعالى: {وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلّوُاْ وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ } فأوجب التوجّه على كلّ مصلّ إلى شطر البيت، فإذا لم يفعل ذلك كان الامر عليه باقياً فيلزمه الاعادة. (٢٩)

درموارد لزوم نيز متذكّر اين نكته مى‌شود كه برخى احكام با دليل خاصّ از تحت عموم آيات خارج مى‌شوند و تنها همان محل بحث مشمول عموم آيه قرار مى‌گيرد. مانند نماز نافله ووجوب اعاده بعد از وقت در دومسأله قبل.

(٢٦) الناصريات،ص٤٢.
(٢٧) همان،ص٤١٣و٤٢٤.
(٢٨) همان،ص١٩٩،م٧٧.
(٢٩) همان،ص٢٠٣،م٨٠.