سيّد در اين كتاب ضمن بيان مسائل فقه جدّ خود ناصركبير،نظريات خويش و اماميّه و نيز ديگر فقهاى عامّه را آورده و برمذهب خود استدلال كرده است. كتاب مشتمل بربيشتر ابواب فقه است؛ هرچند درهرباب به مهم ترين مسائل پرداخته است.

عناوين ابواب وموضوعات كلّى كتاب به ترتيب زير است:

كتاب ا لطهارة،٦٤ مسأله

كتاب الصلاة،٥٠ مسأله

كتاب الزكاة،١١ مسأله

كتاب الصوم،١٠مسأله

كتاب الحج،١٢ مسأله

كتاب النكاح،١٣ مسأله

كتاب الطلاق،١١ مسأله

كتاب البيوع،٥ مسأله

كتاب الشفعه،٣مسأله

كتاب الرهن،٢ مسأله

كتاب الغصب،٣ مسأله

كتاب الديات،٤ مسأله

كتاب الايمان،١مسأله

كتاب الفرائض،٨ مسأله

كتاب القضاء، ١ مسأله

مسائل متفرقه،٩مسأله

درخصوص مذهب فقهى ناصر كبير(حسن اطروش) جدّ اعلاى مادرى سيّد مرتضى،اقوال مختلف است.موءلف كتاب ادب المرتضى مى‌گويد:

او اگرچه معروف به زيدى بودن است؛ ليكن بسيارى از علماى شيعه وى را شيعه اثنى عشرى مى‌دانند.امّا تا آن جا كه من از اين كتاب فهميدم اطروش شيعه دوازده امامى نبوده و در بخش عظيمى از فقه خود و نيز در بسيارى از مسائل اعتقادى، مخالف شيعه دوازده امامى بوده است. به عنوان نمونه ناصر گفته است: هرگاه امام دربرخى احكامش خطا يا نسيان كند، امامتش فاسد نمى‌شود. سيّد گفته است: اين مسأله در مذهب ما صحيح نيست؛ چون ما معتقديم كه امام بايد از هرلغزش و خطايى معصوم باشد. (٧)

(٦) همان،ص٤٤٢،م٢٠٥.
(٧) شخصيت ادبى سيد مرتضى،ترجمه ادب المرتضى،ص١٠٣؛الناصريات،ص٤٤٢،م٢٠٥.