همچنين اگر فزونى جمعيّت،سبب به وجود آمدن امراض يا نابسامانى زندگى والدين يا فرزندان و يا موجب نابسامانى اجتماع شود، رجحان و برترى خود را تا وقتى اين وضعيّت ادامه دارد، از دست مى‌دهد.

فصل دوم

از روايات فصل قبل، استحباب داشتن فرزند و افزايش نسل، به دست مى‌آيد؛ نه وجوب آن. شاهد براين مدّعا،تعليل رسول اكرم است (بأنّي أباهي و أُكاثر يوم القيامة)و همچنين تعليل به آكنده شدن زمين از تسبيح و مانند اين جملات، كه از آنها تنها محبوبيّت و ا ستحباب استفاده مى‌شود.

به علاوه، از روايات صحيح، جواز«عزل» استفاده مى‌شود:

صحيحة محمد بن مسلم قال: سألت أبا عبدالله عن العزل. فقال: ذلك إلى الرجل يصرفه حيث شاء؛ (٢٣)

ازامام صادق(ع) درباره عزل پرسيدم، امام فرمود: اختيار آن، به دست مرد است. هرجا كه بخواهد مى‌تواند آن را بريزد.

موثقة عبدالرحمان بن أبي عبدالله قال: سألت أبا عبدالله(ع) عن العزل. فقال: ذلك إلى الرجل؛ (٢٤)

ازامام صادق(ع) ازحكم عزل سوءال نمودم. پاسخ فرمود: در اختيار مرد است.

(٢٢) مستند نراقى،ج٢،ص٤٦٦.
(٢٣) كافى،ج٥،ص٥٠٤.
(٢٤) همان،ص٥٠٤،ح١.