را مخير ساخت تا اگر خواست نزد شوهرش بماند و اگر خواست از او جدا شود. صاحبان آن زن كه او را به عايشه فروختند، شرط كرده بودند كهه همچنان «ولاء» او را داشته باشند، ليكن حضرت رسول(ص) فرمود: «ولاء، حق كسى است كه آزاد مى‌كند.»

طريق نقل حديث صدوق از عبيداللّه‌ بن على حلبى، صحيح است.

ب : حديث صحيحى است كه عيص بن قاسم از امام صادق(ع) نقل مى‌كند كه ايشان فرمود: «عايشه به رسول‌خدا(ص) گفت: "صاحبان بريره داشتن «ولاء» او را شرط كرده‌اند." رسول‌خدا(ص) پاسخ داد: "ولاء از آنِ كسى است كه آزاد مى‌كند". (١)» دلالت اين حديث مبنى بر آن است كه اين شرط ضمن عقد بيع بريره به عايشه گنجانده شده بود و حضرت رسول(ص) اصل عقد بيع و آزاد كردن را امضا فرمود و شرط را رد كرد.

ج : وشاء از امام رضا(ع) نقل مى‌كند كه شنيدم ايشان مى‌فرمود:

«لو ان رجلاً تزوّج المرئة و جعل مهرها عشرين الفاً و جعل لابيها عشرة آلا ف، كان المهر جائزاً والذى جعله لابيها فاسدا؛

اگر مردى با زنى ازدواج كند و مهرش را بيست هزار [درهم[ قرار دهد و براى پدر آن زن نيز ده هزار [درهم [تعيين كند، آن مهر جايز و آن‌چه براى پدرش تعيين كرده است، فاسد خواهد بود. (٢)»

صاحب وسائل، اين حديث را از كلينى؛ به دو سند نقل كرده است. يكى از

(١) همان، حديث ١.
(٢) وسائل الشيعه، باب ٩ از ابواب مهور، حديث ١.