ليكن اگر دانسته شود كه چنين زنانى پيش از جنون مسلمان نشده بودند و آغاز جنون آنان در همان حالت كفر بود، در چنين صورتى صدق عنوان اسلام بر اين‌گونه پناهندگى به مسلمانان و پذيرفتنشان محل اشكال است. همچنان كه عدم ثبوت اسلام صحيح در مورد زنى كه نمى‌دانيم پيش از جنون، مسلمان بوده يا نه، امرى آشكار است. بنابراين در اين دو صورت، نمى‌توان به مسلمان بودن زنان مجنون حكم كرد.

اين از نظر مبانى است، اما از مجموعه‌اى از نصوص و احكام اسلامى درمى‌يابيم كه شريعت اسلامى و شارع مقدس هرگز رضايت نمى‌دهد كه مؤمنان در معرض فتنه و فساد قرار گيرند، بنابراين در اين دو صورت اخير نيز مى‌توان احتمال ديگرى داد و آن اين كه شخص مجنون را نبايد بازگرداند، بلكه بايد او را نگه داشت تا بهبودى حاصل كند و سپس با توجه به اين كه به اسلام روى مى‌آرود، يا كفر، با او رفتار شود. بى‌گمان اين كار بيشتر مايه آرامش خاطر و به احتياط نزديك‌تر است. واللّه‌ العالم.

بارى، واجب است مهر اين زنان مهاجر و مسلمان، به شوهران يا وكيلانشان ـبه شرط كه آن را مطالبه كنند بازپس داده شود. ظاهراً اين حكم مورد قبول همه فقهايى است كه متعرض مسأله شده‌اند. البته خلاف اين حكم نيز از ابوحنيفه و مزنى نقل شده است، با اين استدلال كه مهر، عوض بهره‌مندى جنسى از دست رفته شوهر نيست، تا بازپس دادنش واجب باشد.

عمده دليل بر اين حكم، تمسك به فرمايش خداوند متعال در آيه سابق است: «و آتوهم ما انفقوا؛ يعنى و هر چه هزينه كرده‌اند، بازپسشان دهيد.» گرچه اين حكم شامل هر آن چيزى مى‌شود كه شوهران كافران براى زنان خود هزينه كرده‌اند، ليكن