ميان مسلمانان اختلافى نيست كه بلوغ شرط تكليف به واجب و حرام است. امّا در مورد مستحبّات و مكروهات اجماعى وجود ندارد. حتى بعضى تصريح كرده‌اند طفلى كه به مرحله تمييز رسيده مكلّف به اتيان مستحبّات و ترك مكروهات است، زيرا اطلاق خطاب، طفل مميّز را نيز در برمى‌گيرد و فهمى كه شرط تكليف است در او وجود دارد. بنابراين عبادت او موصوف به صحّت و عدم صحّت مى‌شود.

عائده ٨١التســامح في ادلّة السنن

تسامح در ادلّه مستحبات و مكروهات جايز است. به مناسبت چند نكته يادآورى شده است:

١ . نمى‌توان اين تسامح را در غير مستحبّات و مكروهات مانند قصه و وعظ به كار برد.

٢ . در جواز تسامح ميان عبادات، معاملات، عقود، ايقاعات و سياسات تفاوت نيست. همچنين فرقى نمى‌كند مفاد روايت ضعيف عملى مستقل مانند نماز مستحبّى باشد يا نيز مستقلّ در ضمن عبادتى به گونه جزئيّت يا شرطيت يا قيد باشد، مگر احتمال منافات با آن عبادت وجود داشته باشد.

٣ . تسامح در تمام رواياتى كه علم به دروغ بودن آنها نداريم جايز است اگرچه از طريق غير اماميّه رسيده باشد.

٤ . غير مجتهد بايد در اصل مسأله تسامح از مجتهد تقليد كند. اگر او تسامح