١ . هر عملى كه ندانيم با آن تذكيه صورت مى‌گيرد يا خير؟ اصل، عدم حصول تذكيه با آن عمل است، زيرا چگونگى تذكيه از امور توقيفى و ثبوت آن نيازمند دليل شرعى است. دليل توقيفى بودن آن اجماع قطعى است.

٢ . هر حيوانى كه ندانيم تذكيه شرعى بر آن واقع شده يا خير اصل، عدم وقوع تذكيه است، زيرا تذكيه متوقّف بر حدوث امور وجودى است و اصل، عدم تحقّق و حدوث آنهاست. اخبار معتبر مستفيض بلكه متواتر معنوى بر اين اصل دلالت دارد.

٣ . اصل اوّلى در هر حيوان عدم قبول تذكيه است مگر با دليل شرعى ثابت شود.

اصل وقوع تذكيه از جانب شارع در مورد حيوانات حلال گوشت ثابت شده است، زيرا:

الف ـ اقتضاى حلال گوشت بودن.

ب ـ اجماع.

ج ـ {اِلاّ ما ذَكّيتم } مائدة، آيه ٣.

د ـ {فكلوا ممّا ذكر اسم اللّه‌ عليه } انعام، آيه ١١٨.

هـ ـ اطلاقات اخبارى كه در خصوص صيد و ذباحه وارد شده.

در مورد حيوانات نجس العين اجماع بر عدم قبول تذكيه دلالت دارد. عدم قبول تذكيه انسان نيز اجماعى و ضروى دين است. در مورد حيوانات حرام گوشتى