فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٢١ - معرفي تفصيلى - عوائد الايّــام سيّد حسن فاطمى

نواهى، اطاعت و عصيان از نظر عقلا و عرف است. در ادامه، الفاظ «ظنّ»، «شكّ» و«وهم» توضيح داده شده است.

عائده ٤٥حجّية الاخبـــار الآحــــاد

اين عائده شامل پنج مقام است:

در مقام اوّل، چهار دليل بر جواز عمل به اخبار في الجمله ايراد شده است. (بدون تفصيل در اينكه آيا به تمام آنها مى‌توان عمل كرد يا به بعض؟)

در مقام دوّم ثابت شده كه عمل به تمام اخبارى كه علم يا ظنّ به بطلان آنها نداريم جايز است.

نويسنده در مقام سوم، چهار دليل بر حجّيت خبر واحد اقامه كرده است.

در مقام چهارم حجيت اخبارى كه ظنّ به صدق آنها داريم اثبات شده، مگر دليلى بر عدم حجّيت خبرى وجود داشته باشد.

نويسنده در مقام پنجم اصالت حجّيت اخبار را بيان كرده است.

عائده ٤٦جواز العمل بالاخبــــار واجزائه

نويسنده در اين مقاله ثابت كرده است كه عمل به اخبارى كه در اختيار ما است عذر آور است. يكى از دلايل چنين است:

بى ترديد ما مكلّف به تكاليفى هستيم و بايد آنها را از مأخذى بگيريم و آن مآخذ محصور در اخبار، مطلق ظنّ، ظنّ خاصّ (غير از اخبار)، احتياط، تخيير و اصل است.

مؤلّف پس از ردّ يكايك موارد فوق به عنوان مأخذ احكام تكليفى، ثابت مى‌كند كه اخبار مأخذ است.

عائده ٤٧احتجاج الاصوليّين بآية النبأ في موارد كثيرة