الف) {الذين آمنوا يقاتلون في سبيل‌اللّه‌ و الذين كفروا يقاتلون في سبيل الطاغوت فقاتلوا اولياء الشيطان ان كيد الشيطان كان ضعيفاً } ؛ يعنى كسانى كه ايمان آورده‌اند در راه خدا مى‌جنگند و كسانى كه كفر ورزيده‌اند، در راه طاغوت مى‌جنگند. پس با اولياى شيطان بجنگيد كه نيرنگ شيطان سست است. (١)»

ب) {ان اللّه‌ اشترى من المؤمنين انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة يقاتلون في سبيل فيقتلون و يُقتلون } ؛يعنى خداوند از مؤمنان جان‌ها و اموالشان را خريد، تا بهشت از آنان باشد. در راه خدا مى‌جنگند، پس مى‌كُشند و كشته مى‌شوند. (٢)»

ج) {يا ايها الذين آمنوا قاتلوا الذين يلونكم من الكفار و ليجدوا فيكم غلظة و اعلموا ان اللّه‌ مع المتقين } ؛يعنى اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، با كافرانى كه نزديك شما هستند بجنگيد و بايد در شما سختى و درشتى ببينند و بدانيد كه خداوند با پرهيزكاران است. (٣)»

د) {محمد رسول اللّه‌ و الذين معه اشداء على الكفار رحماء بينهم } ؛ يعنى محمد فرستاده خدا است و كسانى كه با او هستند، بر كافران سختگير و ميان خويش مهربان هستند. (٤)»

از تأمل در اين نصوص، به قطع درمى‌يابيم كه اصل در رفتار با دشمنان جنگى جهاد است. ليكن اين اصل استثناءهايى دارد كه يكى از آن‌ها مهادنه است. پيشتر نيز

(١) سوره نساء.
(٢) سوره توبه، آيه ١١١.
(٣) همان، آيه ١٢٤.
(٤) سوره فتح، آيه ٢٩.