نويسنده در اين عائده تشريح كرده است كه مى‌توان اصل را در ماهيّات عبادات و معاملات جارى ساخت خواه صحيحى باشيم خواه اعمّى و مراد، اصل عدم جزئيّت و شرطيت است.

عائده ٣٨بيــــان اصالة الركنيّة

اصل در هر جزء از اجزاء واجب، ركنيّت است. يعنى با ترك عمدى يا سهوى آن جزء يا از روى جهل، عمل باطل مى‌شود، زيرا با ترك آن، آنچه بدان امر شده تحقّق نيافته است اگرچه مكلّف مقصّر نباشد. امّا ركنيّت بدين معنى نيست كه به واسطه زيادى آن جزء (عمداً يا سهواً) عمل باطل شود، زيرا زيادى چيزى موجب عدم موافقت با امر نيست. اصالت ركنيّت بدين معنى با دليل ديگر ثابت مى‌شود.

عائده ٣٩الأصل بطلان الصلاة بزيــادة جزء عمداً أو سهواً

اصل در تمام اجزاى نماز، بطلان نماز با زيادى عمدى يا سهوى آنها است. مأخذ اين اصل دو روايت زير است:

«من زاد في صلاته فعليه الاعادة».

«إذا استيقن أنّه زاد في صلاته المكتوبة لم يعتدّ بها واستقبل صلاته استقبالاً إذا كان قد استيقن يقيناً».

نويسنده در ادامه به بررسى تفصيلى اين دو روايت پرداخته است.

عائده ٤٠حكم العــام والخاصّ المطلقين والعامّين من وجه

در اصول تحقيق شده كه هرگاه عامّ و خاصّ مطلق تعارض كنند عام به وسيله خاصّ