صاحب وسايل بابى با عنوان «ضامن بودن اجير نسبت به مالى كه در اختيار او بوده و به سبب افراط او تباه شده باشد.» گشوده است و در آن بيست و سه روايت نقل كرده كه برخى از آنها از نظر سند و دلالت بر مدّعا تمام است. از جمله:

«عن أبى عبداللّه‌ قال: سئل عن القصار يفسد. فقال: كلّ اجير يعطى الاُجرة على أن يصلح فيفسد فهو ضامن»

امام صادق(ع) درباره شخصى كه شغل او لباس شويى است، اگر لباسى نزد او از بين برود مى‌فرمايد: «هر اجيرى كه مزد بگيرد براى درست كردن چيزى ولى آن را ناقص كند، ضامن است. (٢)»

اين روايت را شيخ طوسى نيز نقل كرده و از نظر سند صحيح است. دلالت آن بر قاعده نيز روشن است.

٣ ـ روايات ابواب موجبــات ضمان:

در كتاب ديات، روايات فراوانى درباره موجبات و اسباب ضمان وارد شده و صاحب وسايل الشيعه آنها را به چهل و چهار عنوان و باب تقسيم كرده و ضمن هر

(١) وسايل الشيعة، شيخ حرّ عاملى، ج١٨، كتاب الشهادات، ابواب الشهادات، ب١١، ح٢، المكتبة الاسلامية.
(٢) همان، ج١٣/٢٧١، كتاب الاجاره، ابواب احكام الاجاره، باب٢٩، ح١، ص٢٧١.