«محارب كسى است كه براى ارعاب، سلاح برهنه كند حتى اگر زن باشد، چه در شهر و چه در غير از شهر، چه شب و چه روز. به شرط آنكه چنين كسى از اهل فساد بوده باشد يا حتى گمان فساد در مورد او برود. (١)»

شهيد ثانى در روضه مى‌گويد:

«محاربه عبارت است از برهنه كردن سلاح براى ترساندن مردم، چه در خشكى و چه در دريا، چه در شب و چه در روز، چه در شهر و چه در غير از شهر، چه مرد و چه زن، چه توانا و چه ناتوان باشد. فرق ندارد كه چنين كسى از اهل فساد باشد يا نباشد، قصد ارعاب داشته يا نداشته باشد ... (٢)»

در كتاب جواهر نيز، همان تعريف شرايع از محارب ـكه گذشت مورد موافقت قرار گرفته، و آن را از مواردى دانسته كه در آن اختلافى وجود ندارد. (٣)»

در تحرير الوسيله امام راحل آمده است:

«مسأله ١ ـ محارب كسى است كه سلاح خود را برهنه يا آماده كند براى ترساندن مردم و به منظور ايجاد فساد در زمين، چه در خشكى و چه در دريا، چه در شهر و چه در غير از شهر، چه شب و چه روز. (٤)»

در تكملة المنهاج آيت اللّه‌ خويى آمده است:

«پانزدهم، محاربه، مسأله ٢٦٠ ـ كسى كه براى ترساندن مردم سلاح بكشد، تبعيد مى‌شود... (٥)»

(١) الدروس، ج٢، ص٥٩.
(٢) الروضة البهيّة، ج٩، ص٢٩٠.
(٣) جواهر الكلام، ج٤١، ص٥٦٤.
(٤) تحرير الوسيله، ج٢، ص٤٤٢.
(٥) مبانى تكملة المنهاج، ج١، ص٣١٨.