آن كه اگر زنى در حالى كه صغير بود به مسلمانان پيوست و پس از بلوغ از اسلام روى‌گردان شد، بازگردانده مى‌شود و يا اگر در حالى كه مجنون بود به دارالاسلام درآمد، حال پس از بهبودى اگر خود را مسلمان دانست، مهرش پرداخت و از بازگرداندش ممانعت مى‌شود و اگر خود را همچنان كافر دانست، بازگردانده مى‌شود، به تفصيلى كه اين دو فرع در منتهى آمده است. حق آن است كه اطلاق آيه شامل صغير و مجنون ـاگر هنگام پيوستن به مسلمانان ايمانشان احراز شده باشد نيز مى‌شود.

حاصل سخن درباره صغيره آن است كه نابالغى كه اظهار اسلام مى‌كند و شهادتين را به زبان مى‌آورد ـ به دليل عموماتى كه اقرار به شهادتين را براى حكم به اسلام شخص و اجراى احكام مسلمان بر او كافى مى‌دانند در فقه اسلامى، مسلمان به‌شمار مى‌رود. اين مطلب نيز آشكار است كه مقصود از «المؤمنات» در آيه شريفه همان كسانى است كه بر آنان عنوان مسلمان صدق مى‌كند، نه تنها كسانى كه مشخصاً داراى ايمان به معناى اخصّ آن باشند. همچنان كه مقصود از امتحان كردن آنان در اين آيه شريفه (فامتحنوهنّ)، امتحان درازمدتى نيست كه طى آن ايمان واقعى آنان از ايمان صورى بازشناخته شود. بلكه مقصود پرسش از انگيزه مهاجرتشان به دارالهجره و درخواست اداى شهادتين از آنان و كارهايى از اين قبيل است كه با آن‌ها اسلام عادى شخص احراز مى‌شود. علاوه بر آن، مقتضاى حديث معروف: «كل مولود يولد على الفطره...» عدم حكم به كفر شخص نابلغ است، به‌ويژه آن كه اظهار ايمان و اقرار به شهادتين كرده باشد. بنابراين در اين كه عنوان مؤمنه بر صغيره صدق مى‌كند و اطلاق «المؤمنات» در آيه شريفه او را دربر مى‌گيرد، شكى باقى نمى‌ماند. پس مى‌توان به قطع گفت كه صغيره را نيز به دارالكفر بازنمى‌گردانند. حال اگر به فرض، چنين كسى پس از بلوغ اظهار كفر كرد، موجب اجراى حكم مرتد بر