اعطاء حقّ هر صاحب حقّ، بيان مصالح و مفاسد، مطلق احسان و اكرام و انعام، بيان آنچه بنده را به خدا نزديك يا دور مى‌كند، معنايى نزديك به يكى از اين معانى.

در اين مقاله دلايلى بر عدم تماميّت استناد علما به اين قاعده اقامه شده. از جمله اينكه امورى را سراغ داريم كه يقيناً لطف هستند در عين حال واقع نشده‌اند. مانند ظهور حضرت بقيّة اللّه‌ الاعظم.

عائده ٦٥ تحقيق معاقد الاجمـاعات

مسأله‌اى كه مورد اجماع قرار مى‌گيرد دو گونه است:

١ . لحاظ موضوع و محمول و متعلّق، مطلق است. مانند: «شهادة الشاهدين مقبولة».

٢ . تمام يا بعضى از موضوع و محمول و متعلّق، مقيّد است. مانند «شهادة الشاهدين العدلين مقبولة». اگر اجماع از نوع دوّم باشد تنها مقيّد مورد اجماع خواهد بود. در صورتى كه از نوع اوّل باشد و دليلى دلالت كند كه از اطلاق، تقييد اراده شده حكم آن مانند نوع دوّم است. در غير اين صورت، مطلق مورد اجماع خواهد بود.

عائده ٦٦ اعتبار كتـــاب الفقه الرضوى

كتاب فقهى منسوب به حضرت امام رضا(ع) از جمله آثار فقهى است كه در چند قرن اخير شهرت يافته و در كلام قدما به آن اشاره‌اى نشده؛ لذا صحّت و سقم آن