«محارب كسى است كه براى ترساندن رهگذران سلاحى آخته را به دست گيرد، در خشكى يا در دريا، در شب يا روز، حتى اگر ـبه قولى كه اشبه به واقع است اهل چنين كارى نبوده باشد. حدّ محارب يا كشتن است، يا به دار آويختن، يا بريدن دست و پا از چپ و راست، يا تبعيد ... (٢)»

علاّمه حلّى در تبصره مى‌گويد:

«هر كس به قصد ارعاب، در خشكى يا دريا، در شب يا روز، سلاح آخته به دست بگيرد، امام اختيار دارد كه او را بكشد يا به دار بياويزد، يا دست و پاى او را از چپ و راست قطع كند يا او را تبعيد كند ... (٣)»

همو در كتاب تحرير آورده است:

«محارب كسى است كه به قصد ترساندن مردم، سلاح برهنه كند، چه در خشكى و چه در دريا، چه شب و چه روز، چه در شهر و چه در غير شهر، چه در آبادى و چه در بيابان. و در هر حال، آيا «از اهل فساد بودن» هم در تحقيق معناى محارب شرط است يا نيست از ظاهر سخن شيخ طوسى در كتاب نهايه بر مى‌آيد كه شرط است، ولى وجه درست آن است كه در صورت آگاهى از قصد محارب براى ارعاب، شرط نيست... (٤)»

(١) شرايع الاسلام، ج٤، ص١٨٠.
(٢) المختصر النافع، ص٣٢٦.
(٣) تبصرة المتعلّمين، ص١٩٠.
(٤) تحرير الاحكام، ج٢، ص٣٢٢.