حد آیت و بینه خواستن - یعنی در حد معقول و منطقی که گواه بر صدق مدعای‌ آنها باشد نه در حد " اقتراح " و دلبخواهی مردم که می‌خواهند از پیامبران و اعجازشان وسیله سودجویی و یا سرگرمی و تماشا بسازند - با آب‌ و تاب فراوان نقل کرده و آیات بسیاری را به آنها اختصاص داده است .
قرآن کوچکترین اشاره‌ای ندارد که معجزه دلیل اقناعی است برای اذهان ساده‌ و عامیانه و متناسب با دوره کودکی بشر ، بلکه نام " برهان " روی آن‌ گذاشته است [١] .

جهت هدایت پیامبر

معجزه ختمیه به حکم اینکه کتاب است و از مقوله سخن و بیان و دانش و فرهنگ است ، معجزه جاودانه است . معجزه کتاب تدریجا وجوه اعجازش‌ روشن‌تر می‌گردد . امروز شگفتیهایی از قرآن بر مردم زمان ما روشن شده که‌ دیروز روشن نبود و ممکن نبود باشد . معجزه کتاب را اندیشمندان بهتر از مردم عوام درک می‌کنند . معجزه ختمیه از آن جهت از نوع " کتاب " شد که این مزایای متناسب با دوره ختمیه را داشته باشد . اما . . .
آیا این معجزه از آن جهت از نوع کتاب شد که ضمنا توجه بشر را از غیب‌ به شهادت ، از نامعقول به معقول و منطقی ، و از ماورای طبیعت به طبیعت‌ هدایت کند ؟ آیا محمد ( ص ) می‌کوشد تا کنجکاوی مردم را از امور غیر عادی و کرامات و خوارق عادات به مسائل عقلی و منطقی و طبیعی و اجتماعی‌ و اخلاقی متوجه سازد و

[١] رجوع شود به تفسیر المیزان ، ذیل آیه ٢٣ از سوره بقره و کتاب وحی‌ و نبوت آقای محمد تقی شریعتی ، ص ٢١٤ به بعد .