تقاضای معجزه به معنی " آیت " و " بینه " خواستن از طرف مردمی که‌ واقعا تردید دارند و دنبال دلیل و برهان و بینه می‌گردند ، نیست . این‌ آیات و آیه ٥٠ سوره عنکبوت [١] منطق خاص مشرکان را در معجزه خواهی و منطق خاص قرآن را در فلسفه معجزه پیامبران روشن می‌کند .
در آیات ٩٠ - ٩٣ سوره اسراء سخن مشرکان اینچنین آغاز می‌شود : " « لن‌ نؤمن لک حتی تفجر لنا ». . " .
یعنی ما به سود تو به تو نمی‌گرویم و وارد گروه و دار و دسته تو نمی‌شویم‌ مگر آنکه تو " به سود ما " در مقابل ، در این سرزمین خشک مکه چشمه‌ای‌ از زمین جاری سازی ( یعنی یک معامله ) ، یا باغی پر درخت که در آن‌ نهرها جاری باشد ، یا خانه‌ای پر از طلا داشته باشی - که ما هم از آنها استفاده کنیم - ( یعنی باز هم یک معامله ) ، یا پاره‌ای از آسمان را - آنچنانکه خود می‌پنداری در قیامت چنین خواهدشد - بر ما بیفکنی ( یعنی‌ عذاب و مرگ و پایان کار نه معجزه ) ، یا خدا و فرشتگان را نزد ما احضار کنی ، یا به آسمان برشوی و برای ما و به نام و افتخار ما نامه خصوصی‌ بیاوری ( بازهم یک معامله اما نه پولی ، بلکه عنوانی و تفاخری ، بدون‌ توجه به محال بودن موضوع ) .
مشرکان نگفتند : " لن نؤمن بک . . " . که به معنی این است که تا فلان معجزه را نکنی به تو ایمان نمی‌آوریم ، گفتند : " « لن نؤمن لک »" که به معنی این است که به سود تو به گروه تو ملحق نمی‌شویم ، یعنی یک‌ تصدیق مصلحتی ، یک خرید و فروش عقیده .

[١] درباره این آیه بعدا بحث خواهیم کرد .