٧٦٤٣.المعجم الكبير ـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا ، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند ، فرمود : «او اَوّاه است» ؛ چون آن مرد ، با قرآن و دعا ، بسيار خدا را ياد مى كرد .

٧٦٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت ، دل بسته اند ؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود ، خاكش را بستر ، آبش را خوراكِ گوارا ، قرآن را جامه زيرين ، و دعا به [درگاه] خدا را جامه رويين خويش ساخته اند. [١]

١ / ٣

پيش دستى كردن در دعا

٧٦٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خدا را پاس بدار تا تو را پاس بدارد، و خدا را پاس بدار تا او را در برابر خود بيابى . در هنگام آسايش، خدا را بشناس تا در هنگام سختى ، او تو را بشناسد . هر گاه چيزى خواستى ، از خداوند عز و جل بخواه و هر گاه كمكى جُستى ، از خداوند عز و جل بجوى.

٧٦٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه خوش دارد كه خداوند ، در سختى ها و گرفتارى ها دعايش را بپذيرد ، در هنگام آسايش و خوشى ، بسيار دعا كند.

٧٦٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده در هنگام آسايش ، پروردگار بلندْ مرتبه اش را ياد كند ، خداوند نيز در هنگام رنج و گرفتارى، به يارى اش مى آيد.

[١] «شِعار» در متن حديث، لباسى است كه زير لباس اصلى مى پوشند و با موى بدن در تماس است، و منظورْ اين است كه آنان همواره با خواندن قرآن، آن را همراه خود دارند و با آن، تماس بسيار دارند. «دثار» نيز به معناى لباسِ رويين است كه بدن را حفظ مى كند، و آنان نيز با دعا، خود را حفظ مى كنند (ر.ك: مجمع البحرين: ج ٢ ص ٩٥٧ «شعر»).