شود و پيشرفت كند. نبايد هيچ افت روحى و معنوى در سپاه مشاهده شود. «١» ... قوام و شخصيت سپاه، به معنويتش است و اين معنويت از طريق شما آقايان و علماى محترم كه معلّمان اخلاق و معنويت و تزكيه هستيد، قابل تأمين است. «٢» برادران عزيز روحانى كه در سپاه يا در بقيه نيروهاى مسلّح تشريف دارند و بركات وجودشان بر اين جوانان مخلص و صالح افشانده مى‌شود، اين مسؤوليت عظيم را بر دوش دارند كه مضاف بر عقايد و احكام، معنويات اسلام را تعليم بدهند و اخلاق را متذكر بشوند. اخلاق هم درس نيست، درس اخلاق يك علم است. آن چيزى كه لازم است، نصيحت است، همه ما به نصيحت احتياج داريم. بايد جوانان را نصيحت كنند و آنان را از تصرف هواى نفس، خود خواهى، بدنگرى نسبت به مسائل و دستخوش شيطان شدن، دور نگهدارند. غير از اين كه بايد معلوماتشان را كامل كنند، معارفشان را بالا ببرند و قدرت تحليل سياسى بدهند. «٣» نگذاريد جوان‌هاى زيرمجموعه‌هاى شما مجذوب جلوه‌هاى مادى بشوند و دلشان را بدهند به آن چيزهايى كه به مردم معمولى و عادى دنيا تعلّق دارد. اين تعلّقات دنيوى متعلّق به همه افراد بشر و همه حيوانات است حتى دل سپردن به اينها و مجذوب شدن به اينها سقوط در حدّ يك انسان متوسّط و معمولى را در پى دارد. انسان اين دوره، آن هم انسانى كه به اين مجموعه تعلّق دارد، يك انسان برجسته است و برجسته شدن يعنى‌