حكمت حكومت فقيه پاسخ به شبهات در مورد حكومت ديني
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

حكمت حكومت فقيه پاسخ به شبهات در مورد حكومت ديني - ممدوحى، حسن - الصفحة ٢٢٢

چون آنان سرحدّ اكثريت نيستند، محجور و محكومند- اگرچه دانا، محقّق و تواناتر باشند- و اين، يكى از بزرگ‌ترين بن‌بست‌هاى دمكراسى غربى است.

ولى امروز در غرب، دمكراسى، فقط به عنوان «آزادى در رأى» نيست، بلكه با معيارهاى حقوق بشر، آن را «آزادى در فكر، عقيده، مطبوعات، اجتماعات، اقتصاد، فرهنگ و تشكيل حزب» تفسير كرده‌اند؛ از اين‌رو، مشكلات و بن‌بست‌هاى جديدى ظهور كرده كه براساس آن مشكلات، جمعى از حقوق‌دانان، دمكراسى غربى را آرمانى غيرعملى و رؤيايى غيرقابل‌تحقّق دانسته‌اند.

بلكه بعضى از آنان گفته‌اند كه دمكراسى، موجب نزول سطح معلومات و تنزل تخصصّ در جامعه و بلكه تنزّل آنان در حدّ مردم عوام است.

بعضى ديگر گفته‌اند كه دمكراسى، مانع حكومت رهبران پرقدرت و شايسته- كه فاقد آراى عمومى هستند- خواهد شد.

بعضى ديگر از حقوق‌دانان معتقدند كه در دوران سلاح‌هاى اتمى، به طور كلى عمر دمكراسى، پايان يافته است- اگرچه دمكراسى، به عنوان تكنيكى، هنوز هم طرفدارانى دارد- ولى در واقع، انتخاب، فقط مربوط به قدرت و زور است و براى ديگران جز تبعيت هيچ‌چيز نمانده است، و ما نمى‌دانيم اين نويسنده محترم فرمايشات خود را از كدام حقوق‌دان اخذ فرموده كه در صفحه ١٩٤ كتاب خود آورده است:

مسئله كشوردارى نيز همين گونه است ... و همان‌گونه كه نيازمندى‌هاى فردى را با مراجعه به طبيب و آهنگر و بنّا و درودگر تأمين مى‌كنند و نيز به همان‌گونه كه نيازمندى‌هاى خانواده را با استخدام كارگر و خدمت كار و مددكار برطرف مى‌سازند ... عينا به همان جهت و به خاطر همان انگيزه هم‌زيستى مسالمت‌آميز، فرد يا افراد و هيئتى را كه ... و سرشار از عشق و علاقه به حفظ و حراست كشور مى‌باشد، از ميان خود برمى‌گزينند.

اين يك خوش‌بينى رؤيايى و ايده‌آل است كه هرگز در خارج اتفاق نمى‌افتد و آنچه امروز در كشورهاى مترقى مى‌بينيم آن است كه به سادگى سرمايه‌داران در سامان دادن به نظام حكومت دخالت تمام دارند و اين جريان، به خصوص در آمريكا، شايع است، و لذا همه مى‌دانند كه ثروت هنگفت صهيونيزم امروز پشتوانه عجيبى در انتخابات مورد نظر او است و آنچه مسئله فراموش شده است، عقل عملى است كه نويسنده محترم اين‌