با توجه به معناى لغوى فوق، معلوم مى شود كه منظور از دعا، در واقع دعوت كردن خدا و درخواست از خدا براى توجه و عنايت بيشتر به حال و وضع دعوت كننده است. اصطلاحاً دعا به راز و نياز و مناجات و درد دل گفتن با خدا گفته مى‌شود كه درآن انسان عقده گشايى كرده و از خداوند قادر متعال استمداد و توجه بيشتر درخواست مى‌كند.

دعا، نياز همگانى: نكته ديگر آنكه، دعا فقط مختص به كسانى نيست كه گرفتارند و يا درگير مشكلات و ناملايمات باشند بلكه همه مردم حتى آنها كه در رفاه و آسايش هستند نيز نيازمند به دعاء و استمداد از رحمت الهى جهت حفظ و حراست نعمتهاى خدادادى و اكتسابى مى‌باشند.

چون انسان غالباً گناه مى كند و خطا كار است و از طرفى حسن پرستش يكى از ابعاد وجودى و فطرى انسان است لذا دعاء، مناجات، ارتباط با خدا، خلوت كردن با خدا، صحبت كردن با قادر متعال، عقده گشايى و عرض حال به ساحت قدس الهى نيازى است كه همگان بدان احتياج مبرم دارند و فقط مختص افراد گرفتار و داراى مشكل نيست و اصولًا دعاى واقعى آن است كه درآن از خداوند طلب كمال و تعالى بيشتر بشود و منحصر به درخواستهاى دنيوى نگردد.