موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩ - فصل نهم در ذكر شمّهاى از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت سلام اللَّه عليهم راجع به ترغيب حضور قلب

جناب ابوحمزه ثمالى- رضي اللَّه عنه- نقل مى‌كند، مى‌گويد: «ديدم حضرت على بن الحسين- سلام اللَّه عليهما- را كه نماز مى‌خواند. عباى آن حضرت از دوشش افتاد. آن را راست و تسويه نفرمود تا آن‌كه از نماز فارغ شد. سؤال كردم از سببش، فرمود:" واى بر تو، آيا مى‌دانى در خدمت كى بودم؟"»[٨٣].

و نيز از حضرت رسول صلى الله عليه و آله منقول است كه «دو نفر از امّت من به نماز مى‌ايستند در صورتى كه ركوع و سجودشان يكى است و حال آن‌كه ميان نماز آنها مثل مابين زمين و آسمان است»[٨٤].

و فرمودند: «آيا نمى‌ترسد كسى كه صورت خود را در نماز برمى‌گرداند صورت او چون روى حمار شود»[٨٥].

و فرمودند: «كسى كه دو ركعت نماز بجا آورد و در آن به چيزى از دنيا متوجّه نشود، خداى تعالى گناهان او را مى‌آمرزد»[٨٦].

و فرمودند: «بعضى از نمازها قبول مى‌شود نصفش يا ثلثش يا ربعش يا خمسش ... تا عشرش. و بعضى از نمازها چون جامه كهنه پيچيده مى‌شود و به روى صاحبش زده مى‌شود. و از نماز تو مال تو نيست مگر آن‌كه به قلبت اقبال به آن كنى»[٨٧].

[٨٣] - وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٤٧٨،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ٣، حديث ٦.

[٨٤] - بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٤٩، حديث ٤١.

[٨٥] - مستدرك الوسائل، ج ٤، ص ١٠١،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ٢، حديث ٢٠.

[٨٦] - مستدرك الوسائل، ج ٤، ص ٩٩،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ٢، حديث ١٣.

[٨٧] - بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٦٠، حديث ٥٩.